Kalendarz

Wrzesień 2003
P W Ś C P S N
« sie   paź »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Archiwum

  • Wszystkich wizyt: 65225
  • Dzisiaj wizyt: 5

Miesięczne Archiwa: Wrzesień 2003

an e-mail or a letter?

     To argue is a human thing. Since ages people try to convince one another to their rights. They can discuss almost about everything. Sometimes it can end with unpleasant things. We can imagine the situation when one upset person that was unable to convince another tries to persuade his or her opinion with force. Not to look very far for examples, we have George Bush Jr and his view on Saddam’s politics. But, let those things apart. To decide whether those discussions are useful or not is not our task. We are suppose to write which is better – the e-mail or traditional letter.

     Let’s start with an e-mail. It has few advantages that can make one think that this form of communication is better or even the best.
First of all, the speed with which e-mail can reach its target. It takes only few seconds to show up on the opposite side of the world. Just one mouse click and our message can be read by a friend or whoever in another country, continent. To say it in another way, it takes no effort to send an-email.
Next, the easy way of creating e-mails. It is simple to type just few words using keyboard. Everyone can do this. It doesn’t matter how old are you, or what is your education. You can always write an e-mail. Especially, that no one takes care about spelling, punctuation or other kinds of mistakes that the creator of the e-mail can make. Once again, we see, no effort is needed.
Finally, the more and more easy access to Internet makes sending e-mails is not a problem any more. One doesn’t have to look for special places (except those with Internet) to send an e-mail, doesn’t have to pay for it. Just sit, write and send. What a perfect way of communication, isn’t it?

     Now, we’ll talk about the traditional letters. Do they also have some advantages? Or, maybe, they are only old fashioned way of communication for people who cannot agree with the technological progress?
In case of written letters their main advantage is that one who reads them has contact with living person. It may sound weird, but we must see, that handwritten letter includes a part of a person who wrote it.
Next, sending of a traditional letter always requires some action. First, to write it down then to send it. That makes the one who reads know that a ‘sender’ must sacrifice somehow his- or herself. That it wasn’t done just like that, without consideration.
Another important thing is the form of the letter. Is it composed on a regular paper, or maybe on some special one? Is it decorated somehow, or is it just normal white envelope with white piece of paper inside? Does it have hand drawn trees or hearts on it? Maybe by the person who sent it? It all adds the uniqueness to this kind of correspondence.
At the end, we have the meaning of such letter. It can often have more than only one meaning. Sometimes you can read between the lines. You can see the things that are not written implicite, the thoughts that can raise you up to the havens or pull you down into the hell.

     So, we have two points of view. The one concerning e-mails posits easy and quite comfortable way of communicating one between another. But it lacks ‘the feeling’. In that digital way, there is no human agent. Another one regarding letters, in which we can find that the persons who communicate in that way are closer to each other. They care about one another. They try to do their best to show how important other human beings are to them.
In conclusion, there is no one perfect way of sending information. Everything depends on what one is going to say. Is it formal or informal letter? Is it personal or general message? And this is the best situation one can imagine! One can choose! Without a choice, world would be only a straight path to follow.

Uniwersytet Lodzki, filozofia

- mam wszystkie wpisy w indeksie (tzn., nie wszystkie, tylko te obowiazkowe, ale powinno to wystarczyc);
- napisalem podanie o warunkowe zaliczenie Estetyki;
zanosi sie na to, ze zamkne wreszcie VI-ty semestr :-) o czym przekonam sie dopiero jak wroce. chyba, ze ktos ma ochote odwiedzic dziekanat w moim imieniu i stanac twarza w twarz z niemila z niego pania (choc, moze sie cos pozmienialo odkad bylem tam po raz ostatni?).

Robert Burns – John Barleycorn

There was three kings into the east,
Three kings both great and high,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn should die.

They took a plough and plough’d him down,
Put clods upon his head,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn was dead.

But the cheerful Spring came kindly on,
And show’rs began to fall;
John Barleycorn got up again,
And sore surpris’d them all.

The sultry suns of Summer came,
And he grew thick and strong;
His head weel arm’d wi’ pointed spears,
That no one should him wrong.

The sober Autumn enter’d mild,
When he grew wan and pale;
His bending joints and drooping head
Show’d he began to fail.

His colour sicken’d more and more,
He faded into age;
And then his enemies began
To show their deadly rage.

They’ve taen a weapon, long and sharp,
And cut him by the knee;
Then tied him fast upon a cart,
Like a rogue for forgerie.

They laid him down upon his back,
And cudgell’d him full sore;
They hung him up before the storm,
And turned him o’er and o’er.

They filled up a darksome pit
With water to the brim;
They heaved in John Barleycorn,
There let him sink or swim.

They laid him out upon the floor,
To work him farther woe;
And still, as signs of life appear’d,
They toss’d him to and fro.

They wasted, o’er a scorching flame,
The marrow of his bones;
But a miller us’d him worst of all,
For he crush’d him between two stones.

And they hae taen his very heart’s blood,
And drank it round and round;
And still the more and more they drank,
Their joy did more abound.

John Barleycorn was a hero bold,
Of noble enterprise;
For if you do but taste his blood,
‚Twill make your courage rise.

‚Twill make a man forget his woe;
‚Twill heighten all his joy;
‚Twill make the widow’s heart to sing,
Tho’ the tear were in her eye.

Then let us toast John Barleycorn,
Each man a glass in hand;
And may his great posterity
Ne’er fail in old Scotland!

z cyklu: za duzo wolnego czasu…

klatwa filologii polskiej nadal na mnie ciazy. dosiegnela mnie nawet tu. tym razem swiezoupieczona p. mgr z Gorzowa Wlkp.

‚the Buddy Project’

czwartek:
o 19:00 mam spotkanie z ludzmi, jak ja, uczestniczacymi w tym programie. mamy wszyscy pojawic sie na auli, tam zostaniemy podzieleni na grupy. pozniej mamy wykonac jakies zadania i na koniec poimprezowac w lokalnej ‚tanc-budzie’ o wdziecznej nazwie NuNu.
ide na to spotkanie bardziej z mysla o imprezie. zakladam sobie dwie rzeczy:
- nawale sie jak swinia.
- nie wydam wiecej, niz 30E.
potem dolozylem sobie jeszcze jeden plan. jak juz nawale sie jak swinia, nie wroce do akademyka. wkrece sie na jakas imprezke i tam przenocuje, a na drugi dzien pojde stamtad na zajecia.
o 19:00 jestem w sali. po niedlugim czasie poznaje swoja grupe. Hanna i Markus z Finlandii, Isabele z Belgii i Weiliang z Chin. zapowiada sie niezle. po krotkiej prezentacji zabieramy sie za wykonywanie wyznaczonych nam zadan. nie zabiera nam to duzo czasu i mniej wiecej pol godziny przed wyznaczonym terminem jestesmy gotowi do zdania ‚raportu’.
‚raport’ zostaje przyjety. zeby nie czekac bezczynnie udajemy sie do klubu Solo na miedzynarodowe piwko. dziewczeta pija jakies jablkowe namiastki, ja, Fin i Chinczyk dajemy sobie po browarku tradycyjnym.
nadchodzi 22:00 i przenosimy sie do NuNu. podla ‚tanc-buda’. zadnej przyjemnosci. nic tylko sie uwalic. zeby przyspieszyc ten proces startuje od 50-tki wodki i browarka do popicia. po chwili okazuje sie, ze i to i to jest w moim organizmie, a ten wola o wiecej, wiec kupuje nastepnego browarka. i tak co kilkanascie minut.
po 23:00 Hanna proponuje mi ‚brudzia’ jakas finska wodka. nie jestem w stanie powiedziec ‚nie’. wypijamy. ohydztwo, ale warto bylo sprobowac. teraz wiem, czego nie pic. przepijam to browarem.
kilka chwil pozniej ma miejsce ogloszenie wynikow ‚zawodow’. moja grupa, pewna zwycieztwa, ustawia sie pod scena. czujemy sie moralnie najlepsi, szczegolnie, ze rozochoceni krazacym w nas alkoholem. niestety, jury nas nie docenia. oburzeni decydujemy sie protestacyjnie strzelic po piwku i przeniesc sie do innego lokalu. co czynimy. gdzies nam sie gubi paniena z Belgii, ale nie robimy z tego powodu tragedii.
w nowym lokalu zaczynam tak, jak w NuNu. 50-tka i piwko. wiadomo: ‚zycie zaczyna sie po piecdziesiatce, a po setce jest jeszcze bardziej kolorowe’. niestety, moj organizm mowi: ‚wodce stanowce nie!’, po czym ja zwraca. cale szczescie, ze w miejscu do tego przeznaczonym. nie zraza mnie to. przepijam browarem. Hanna ciagnie nas na ‚densflor’. tak sie akurat zdarzylo, ze trafilismy na jakas HipPopowa impreze. finscy didzeje cos puszczaja, emsis nawijaj do mikrofonow. ja – zeby wczuc sie w atmosfere – zaprawiam sie kolejnym piwem. wtedy wlacza sie we mnie tzw. ‚dansmod’. co mi tam, mysle sobie, pojde zaszalec. odwiedzam jeszcze bar i ide na taki maly podest przy didzejach. towarzystwo sie rozsuwa, a ja daje popis. po chwili przylacza sie Hanna. niestety, browar w rece utrudnia ruchy. odstawiam go na podloge. pech chcial, ze akurat tam, gdzie chwile pozniej postawilem noge. kufel sie rozlecial w drobny mak, a piwko zaczelo przyklejac mnie do podlogi. trzeba bylo opuscic miejsce, zanim ochrona zainteresuje sie tym wydarzeniem. kupuje ostatnie piwo, zaszywam sie w tlumie, wychlewam je i jestem zadowolony.
trzeba zmienic lokal. Hanna okazuje sie wybawicielka, mowi, ze niedaleko ma swoje mieszkanie, a w nim – wino! to kolejny raz, kiedy nie mozna jej odmowic. leziemy do niej.
chwilka rozmowy, winko oproznione i zapadamy w pijacki sen. zalozenia z poczatku wieczoru udalo sie zrealizowac.

piatek:
budzimy sie okolo 9:00. po raz pierwszy na tym wyjezdzie doswiadczam uczucia znanego z porannego programu TV Bolsat – ‚gdzie jestem, kim jestem’. rozgladam sie w kolo, widze obca twarz. po chwili przypominam sobie, co i jak. Hanna idzie do szkoly, ja wiem, ze tylko browar jest mi w stanie pomoc. wychodzimy. po drodze spotykam Markusa. idziemy na tzw. ‚correction beer’. potem na picce i kolejne ‚correction beer’. okolo poludnia czuje sie dobrze. zagladam do portfela. [cenzura] mac! przepuscilem ponad 70E. oznacza to mniej wiecej tyle, ze zeby wyjsc na zero musialbym przez 7 dni nie wydac ani eurocenta. to niemozliwe. ale bede sie tym przjemowac pozniej.
lekko podpity, pozegnalem sie z Markusem. poszedlem na Uniwersytet odebrac swoja Student’s ID. pani, ktora mi to wydawala, patrzyla sie na mnie dziwnie, ale zlekcewazylem to.
spokojnie wrocilem do domu, zahaczajac o Lidla, gdzie odespalem dwa dni.

Syndrom ‚K’[1]

By w uswiadomic sobie czym jest ow syndrom nalezy wyobrazic sobie pewna sytuacje, a mianowicie taka:

Siedze sobie na zajeciach. Wlasciwie bez znaczenia, czy sa to konwersatoria, wyklady, czy moze inny rodzaj. Czas mija powoli, a ja nie moge skupic sie na przedstawianych tresciach. Nerwowo spogladam w okno, w sufit… wyraznie jestem rozproszony. Wreszcie zaczynam zastanawiac sie, z jakiego to powodu.
I odkrywam przyczyne: chce mi sie pic. Teraz moje mysli koncentruja sie wokol tego problemu.
Przed oczyma staje mi obraz jakiegos napoju. Z poczatku nieostry, z czasem staje sie coraz bardziej uksztaltowany. Wreszcie widze. Zimna Coca-Cola. Na sama mysl jest mi troche lepiej. Ale radosc nie trwa dlugo. Wszak wciaz siedze na zajeciach. Pocieszam sie tym, ze zaraz po ich skonczeniu bede mogl pojsc do szkolnego sklepiku, tej jamy w piwnicach budynku i kupic tam sobie upragniana Coca-Cole. Przez chwile jestem ukontentowany ta mysla.
Po niedlugim czasie, jednak perspektywa kupna Coca-Coli zaczyna mnie draznic. Zaczynam kombinowac. Skoro mam kupic Coca-Cole, tj. wydac na nia pieniadze i to nie male, bo w tej jamie niewielka butelka kosztuje ponad 2 PLNy, to przeciez moge te 2 PLNy przeznaczyc na szczytniejszy cel. Za te cene spokojnie w pobliskim sklepie z artykulami spozywczymi znajde piwo. Tak! To jest pomysl! Kupie sobie piwko i nim ugasze pragnienie! Znow na kilka chwil na mojej twarzy pojawia sie usmiech. Niestety idylla nie trwa dlugo. W mojej glowie widze puszke zimnego piwa. Nic inne juz dla mnie nie istnieje. Widze, jak po jej oszronionych sciankach powoli spelzaja pojedyncze kropelki wody. Slysze charakterystyczy syk w trakcie otwierania. Czuje zapach chmielu. W ustach mam smak pierwszego lyka… ‚Szlag!’ – mowie sam do siebie – ‚Dluzej nie wytrzymam! Musze isc po piwko natychmiast!’
Pakuje sie, wstaje i wychodze. Katem oka zauwazam, ze w tym wlasnie momencie skonczyly sie zajecia.
Predko ide do sklepu. W kieszeni szukam drobnych. Znajduje je, przeliczam. Wchodze do spozywczego i znow chwila zawahania. Przeciez nie musze kupowac. Wlasnie sobie przypomnialem, ze w domu czeka na mnie w lodowce jeszcze jeden browarek. I to moj ulubiony! Wlasnie! Nie bede kupowac! Pojade do domu i tam sie napije.

Wyzej przedstawiona scenka ma uzmyslowic to, jak silna moze byc przyjazn z Barlejkornem (zeby posluzyc sie personifikacja zapozyczona od p. J. Londona). A takze to, jak ewoluuje droga przyjaciela pana B od uczucia spragnienia do kolejnego spotkania z panem B.


[1] Nazwa pochodzi od nazwiska osoby, ktora mi o tym opowiedziala.

how to improve your English

    hearing, for the first time, such statement one may think that there is no need to improving English, of course, when we made an assumption, that he or she has been learning English on some courses in schools or outside them.

    there are at least few reasons why one may not see the need of improving English. first, because, the regular courses he or she took included everything. that is, during such courses one must have had some grammar basics. one must have also had speaking practice. reading and vocabulary tasks might be also mentioned as well.
besides, all those efforts have been supervised by experienced English teacher.
who can better, than an English teacher, teach person to speak English fluently? isn’t a teacher’s job to do it well?
where else, than during regular courses, can person become familiar with grammar structures? can anyone replace a qualified teacher?
in what different way, than by practicing, can student make progress with his or her vocabulary skills? isn’t teacher the person who can explain all intricacies concerning dealing with words and their meanings?
are there another means, except attending to courses, to make one read swiftly and understand the meaning of what he or she has read in a moment? are not the readings in student’s books prepared just for that purpose?
it may seem now that all what was mentioned above might be enough to learn English perfectly. but, is it true? let’s have look on other ways of learning foreign languages including English.

    we cannot disagree that attending to regular courses is extremely needed to have some basics in grammar structures. that’s completely out of discussion. but, can we agree with other opinions i.e. that only at the courses one can gain other abilities in foreign languages? definitely no!
we cannot forget about many ways of improving ones language skills.
let’s start with speaking. of course, the classes, when one can learn how to speak are important. after all, that’s the place when one gets his or her first experiences with speaking in foreign language. but we must not forget that it is not the only way. there many others among which the most efficient is to speak to native speaker of that language. and it doesn’t matter whether it is during a trip abroad or staying in one’s home country. talking with native speaker gives clear view on the way that language is used in its very common way.
certainly, there is also a matter of listening. here we have two ways. first is to listen to a native speaker during a conversation. another is to listen to TV or radio programs. thanks to them one can hear the right pronunciation and can remember some of the phrases often used in everyday language. talking to a native speaker or listening to some foreign language broadcasts leads us to another important point i.e. becoming familiar with grammar structures. having basics learned at the courses, one can see how they are used in spoken language. if they are being said properly, or if there are some modifications, maybe short versions of some expressions. besides the pronunciation and the grammar structures one can also improve his or her vocabulary skills. He or she can encounter the words that have completely different meaning explained in dictionary and different in everyday usage.
another important source, that can help with learning foreign language is reading book or papers in that particular language. reading books gives closer view on the written language. this may show student how to use different phrases in different situations. of course we know that the language in papers varies from the language in books or newspapers. even different kinds of books may have their special terminology. and again, reading improves both vocabulary and grammar skills. It can’t improve speaking unless one reads aloud.
finally, we have one medium that combines advantages of all those mentioned above – Internet. one can find there people form all over the world, so one can speak any language he or she wants. one can find there live broadcasts, so one can listen to whatever he or she desires. one can also find there unlimited amount of papers, newspapers, books etc. which allows one to read and read without the end.

    in conclusion, we can say that regarding the traditional ways of learning english (or whichever foreign language), we must not underestimate alternative ones. they may be perfect complement of one’s education.

scenka rodzajowa, typowa

idzie sobie student kampusem uniwersyteckim po skonczonych zajeciach do sali komputerowej. ma do przebycia jakies dziesiec minut drogi. zeby na pozor skrocic ja sobie popala papierosa.
naprzeciw studenta jedzie samochod. zwalnia. zatrzymuje sie tuz przy nim.
– terve – slyszy student z otwartego okna.
– hello – odpowiada bardziej pod nosem, niz do osoby w samochodzie.
– ………. – jakies niezrozumiale slowa dochodza uszu studenta.
– eee… sorry, don’t speak Finnish – z zaklopotaniem mowi student.
samochod odjezdza, a studentowi nieswojo, bo chcial pomoc, a nie potrafil.

rozmowa na GieGie

slysze/czytam:
- opowiem ci(sic!) cos zabawnego
zamiast odpowiedziec:
- okej
odpowiadam:
- zabawnego? dla kogo?

sen noworoczny

scena pierwsza:
wczesny poranek, jeszcze ciemno. slonce dopiero zbiera sie do ukazania nad miastem. stoje na dworcu. czekam na …[1]. dookola mnie ludzie spieszacy sie na pociag. lekko pruszy snieg. … przychodzi.
chwila na powitanie i idziemy do kasy. kupujemy bilety. kierujemy sie do pociagu, ktory zawiezie nas nad morze. wsiadamy.

scena druga:
pociag sunie na polnoc. przed nami kilka godzin podrozy. rozmawiamy. o tym, co lubimy w jezdzie pociagiem, o tym czego nie lubimy zima. o tym, ze fajnie jest pojechac nad morze. o tym, ze snieg za oknem przestal padac. o tym, ze dworzec w Toruniu jakis cichy dzisiaj. o tym, ze Gdansk juz niedaleko.
wysiadamy.

scena trzecia:
idziemy do autobusu. przed nami jeszcze dluga podroz na sam koniec Mierzei Wislanej. do miejsca, gdzie Polska graniczy z Rosja. wsiadamy do rozklekotanego autokaru. ruszamy. za oknem ginie Gdansk, potem Stegny, Katy Rybackie… opowiadam … o przeszlosci zwiazanej z tymi miejscami. o pierwszym wypadzie na dziko na plaze. o sercu wyrytym na przystanku w Katach Rybackich. … slucha oparta o moje ramie. dojezdzamy do celu.

scena czwarta:
jestesmy w pokoju. biale sciany. male okno. stolik, lampka, szafka, cos do spania. rozpakowujemy sie.
po kilku chwilach zabieram … na przechadzke po miejscu, gdzie trzy i pol roku wczesniej spacerowalem. historia sie powtarza. dobrze, ze przyjechalem tu z … sam nie dalbym rady. odpowiadam na wszystkie pytania. sam komentuje wiele rzeczy: ‚widzisz, tedy wychodzilismy z lasu, gdy straz graniczna kazala nam sie przeniesc, a tu… tu stal taki fajny rybak, ktory nigdzie sie nie spieszyl, a tu, tu mieszkalem za pierwszym razem, jak tu przyjechalem… nie… tego domu nie bylo, tego tez… ech… rozrosla sie troche miejscowosc’. dochodzimy nad morze.
wiatr wieje niemilosiernie. ziarenka piasku z wielka moca uderzaja o policzki. morze glosno szumi. ciezko nawet ustac. trzeba byc odwroconym plecami do wiatru. wracamy.

scena piata:
w pokoju panuje juz polmrok. swieci sie tylko mala lampka i swieczka przywieziona jeszcze z Lodzi. na stoliku dwa puste kubki po kawie. dookola cisza. slychac w niej tylko nasze glosy. siedzimy na lozku. miedzy nami ‚De Consolatione Philosophiae’ Boecjusza. rozmawiamy. nie slychac bicia zegara. czasem mozna mniemac, ze slyszy sie bicie serc. cienie na scianach szaleja.

scena szosta:
budze sie. … jeszcze spi obok. ma usmiech na twarzy i lekko potargane wlosy. po cichu staram sie wstac i wymknac z pokoju. mam nadzieje, ze zdaze wrocic zanim … sie obudzi.

scena siodma:
skonczylem przygotowywac sniadanie. niose je do pokoju. ten wydaje sie byc wypelniony …. widze, jak powoli sie przeciaga, usmiecha… przeciera oczy. w takich chwilach wie sie, ze warto bylo rzucic wszystko i tu przyjechac. odslaniam zaslonki. wpuszczam troche slonca do srodka. za oknem bialo i cicho. razem jemy sniadanie.

scena osma:
idziemy cieplo ubrani w kierunku granicy z Rosja. idziemy lasem. rozmawiamy. zdarza sie, ze zapadamy sie w snieg po kolana, po pas… zdaje sie, ze sprawia to nam raczej radosc niz klopot. wreszcie dochodzimy. widac siatke z napisem: ‚przejscia nie ma’. nie przechodzimy. … robi zdjecia. schodzimy na chwile na plaze. za nami wydma, przed nami woda, a w policzki uderza piasek. wracamy.

scena dziewiata:
znow pokoj. zaslony zasuniete. tylko lampka, swieczka i cienie na scianach swiadcza o tym, ze ktos jest w srodku. na stoliku niedopita butelka wina.
stajacemu z boku obserwatorowi ukazalyby sie w tym polmroku dwie postacie siedzace naprzeciwko siebie. raz po raz do siebie mowiace, gestykulujace, kiwajace glowami, smiejace sie, zastanawiajace sie, czasem milczace…

scena dziesiata:
budze sie. … nie ma obok. za to na stoliku, obok niedokonczonej butelki wina jest kartka: ‚zaraz wracam’. wstaje i czekam.

scena jedenasta:
wsiadamy do autokaru. jedziemy do Krynicy Morskiej. kupic pocztowki, ‚gorala znad morza’, i szampana na wieczor. w koncu na nastepny dzien Nowy Rok.
obchodzimy Krynice. … znow fotografuje. idziemy do przyjemnego lokalu na cieply posilek. niemal niezauwazamy ludzi wokolo pochlanieci rozmowa na jakis bardzo wazny temat.
powoli jemy delkikatne mieso jakiejs ryby, przegryzajac warzywna salatka.

scena dwunasta:
mamy jeszcze troche czasu do przyjazdu autokaru. moglibysmy isc pieszo, ale 12 kilometrow zasniezona, kreta, lesna droga nie wydawalo sie przyjemna perspektywa. zapraszam … na ciastko i kawe do pobliskiej kawiarni.

scena trzynasta:
jest juz pozny wieczor. szampan czeka w lodowce. my czekamy na polnoc. choc wczesniej zarzekalismy sie, ze to przeciez zadne wydarzenie. ot, kolejna noc, kolejny dzien, to jednak zdaje sie nam udzielac atmosfera czegos wyjatkowego. … zrobiona na bostwo. praktycznie tylko dla mnie. nie szykujemy sie by wyjsc gdziekolwiek.

scena czternasta:
za oknem widac pierwsze fajerwerki. to z Krynicy Morskiej. najprawdopodobniej nie wytrzymali ci, co bardziej niecierpliwi. to znak, ze juz niedlugo nadejdzie nowy, 2004 rok. lepszy? na pewno. przynajmniej taka mamy nadzieje.
otwieramy szampana. rozlewamy do plastykowych kubeczkow (nie pomyslelismy, zeby wziac ze soba kieliszki; zreszta… pewnie i tak potuklyby sie w podrozy). wypijamy pierwszy lyk. usmiechamy sie do siebie.

scena pietnasta:
choc nienawidze skladac noworocznych zyczen, teraz czuje taka potrzebe. wczesniej wydawaly mi sie zawsze nieszczerym gestem wobec osob, z ktorymi sie znajdowalem. teraz nie. patrze na …. chyba ma podobne mysli.
odstawiam plastykowy kubeczek z szampanem. podchodze do …. lekko chywtam jej dlonie. patrze sie w oczy. mysle, ze w tym momencie wzrok powie wiecej niz slowa. w pokoju panuje polmrok, jak dzien wczesniej i dwa dni wczesniej. teraz swieci sie tylko swieczka. czasem ten polmrok rozjasniany jest blyskiem kolejnego, odleglego fajerwerku. jeszcze glebiej patrze … w oczy i zaczynam:
- jest tyle rzeczy, ktore chcialbym Ci powiedziec. jest tyle zyczen, ktore chcialbym Ci teraz zlozyc. jest tyle slow, ktorymi to wszystko chcialbym opisac… – czuje delikatny uscisk dloni. … sie usmiecha i odpowiada:
- nic juz nie mow, ja wiem.
spoglada mi w oczy i przytula sie pelna zaufania tak, jak przytulaja sie ludzie, ktorzy rozumieja sie doskonale i wiedza, ze nic im nie grozi. rowniez sie przytulam. caluje delikatnie we wlosy i milkne.
stoimy tak kilka chwil. czuje, jak moje ramie staje sie wilgotne. … placze.

scena szesnasta:
lezymy na lozku. swieczka powoli dogasa. pusta butelka po szampanie lezy na podlodze.
smiejemy sie. mamy wielka radosc z tego, ze jestesmy obok siebie. praktycznie nic innego sie nie liczy. jesli cos na swiecie mialoby byc prawdziwe to wlasnie bylby ten moment. ta chwila, gdzies nad morzem, tak daleko od codziennosci. tak daleko od wszystkiego tego, co zazwyczaj nas otacza. ech… by tylko moc zostac tak na zawsze…

scena siedemnasta:
budze sie, lecz nie moge sie ruszyc. leze opleciony …. odwracam glowe. … jeszcze spi smacznie. nie chce jej budzic. zamykam oczy.

scena osiemnasta:
przygotowujemy posilek. chcemy cos zjesc przed podroza. czeka nas dluga droga powrotna. najpierw autokar do Gdanska. Potem autobus do Lodzi. nie zdecydowalismy sie na pociag. zbyt duzo osob mogloby nim wracac. chcielismy miec pewien komfort.

scena dziewietnasta:
wracamy. jest pozne popoludnie. slonce chyli sie ku zachodowi. jedziemy juz do Lodzi. … oparata o mnie opowiada mi o tym, czego sie spodziewala po takim wyjezdzie, czego sie obawiala… ja rowniez dziele sie swoimi watpliwosciami i radosciami.

scena dwudziesta:
rozstajemy sie na dworcu. niesmialy pocalunek w policzek i kazde z nas rozchodzi sie w swoja strone. na koniec jeszcze tylko slowa:
- jutro do Ciebie zadzwonie, a dzis jeszcze pewnie napisze…


[1] – wiem, na kogo czekam, ale tu nie napisze :-P